Τελικά, ποιοι σκοτώνουν τις διακοπές μας;

Το κείμενο – ρεπορτάζ που θα διαβάσετε πραγματεύεται ένα ιστορικό γεγονός. Μια ιστορική στροφή στη ζωή, την καθημερινότητα της κοινωνίας των εργαζομένων.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν: Πρώτο καλοκαίρι στη νέα ΠΑΣΟΚ-ΔΝΤ εποχή χωρίς δώρο καλοκαιριού στους υπαλλήλους του δημοσίου. Πρώτο καλοκαίρι με περικοπές επιδομάτων. Πρώτο καλοκαίρι με περικοπές σε υγεία και παιδεία. Πρώτο καλοκαίρι με την ταφόπλακα στο ασφαλιστικό. Πρώτο καλοκαίρι με τη βενζίνη στο 1,7 το λίτρο. Πρώτο καλοκαίρι με το ΦΠΑ στο 11% και 23%. Πρώτο καλοκαίρι με περικοπή 200 χιλιάδων από τα δελτία κοινωνικού τουρισμού. Πρώτο καλοκαίρι με τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να αφανίζονται. Πρώτο καλοκαίρι με τις -ελεύθερες- απολύσεις να πολλαπλασιάζονται και τις αποζημιώσεις να μειώνονται. Πρώτο καλοκαίρι που η γενιά των 700 ευρώ θεωρείται πιο πλούσια και πιο προνομιούχα από ποτέ. Όλα αυτά και άλλα τόσα ζούμε το -ιστορικό -καλοκαίρι του 2010.

Κυρίως όμως είναι ιστορικό διότι για την πλειοψηφία των εργαζόμενων, των συνταξιούχων και των μικρομεσαίων θα είναι το τελευταίο που θα πάει -έστω και έτσι- διακοπές…Το ιστορικό καλοκαίρι του 2010.

Σοκαριστική έρευνα

Προκλητικό αδιέξοδο αντιμετωπίζουν χιλιάδες εργαζόμενοι εν μέσω καλοκαιριού αναφορικά με τις διακοπές τους, καθώς από τη μία πλευρά έχουν να αντιμετωπίσουν τη μείωση του μισθού τους, απόρροια των μέτρων ΠΑΣΟΚ-ΔΝΤ, και από την άλλη τις ήδη εδώ και χρόνια αυξημένες τιμές σε εισιτήρια (ακτοπλοϊκά και αεροπορικά), σε καταλύματα και εστιατόρια.

Ουσιαστικά, και μετά από μία πολύ δύσκολη, πολυτάραχη εργασιακή χρονιά ανατροπών, η πλειοψηφία στερείται και του τελευταίου διαστήματος ξεκούρασης που της έχει απομείνει καθιστώντας τις διακοπές σε είδος πολυτελείας.

Το 2007 είχαμε την γενιά των 700 ευρώ, το 2010 την γενιά των 590 ευρώ και από το φετινό καλοκαίρι τις διακοπές των 600 ευρώ και της μίας εβδομάδας σε σπίτια φίλων ή συγγενών.

Αυτό προκύπτει από πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Κάππα Research στο πλαίσιο της έκθεσης «Τουριστικό Πανόραμα» με σκοπό τη μελέτη των τάσεων στις διακοπές των Ελλήνων. Το κυρίαρχο συμπέρασμα ήταν πως «Οι Έλληνες θα κάνουν φέτος λιγότερες και φθηνότερες διακοπές».

Σημαντικό δεδομένο, για να γίνει περισσότερο κατανοητό το αδιέξοδο που αποτυπώνεται, είναι πως η έρευνα παρουσιάστηκε στις αρχές Μαΐου, δηλαδή πολύ πριν τις τελευταίες εξελίξεις στα οικονομικά εργαζομένων-συνταξιούχων και τις πολλές απολύσεις που έχουν ακολουθήσει το τελευταίο τρίμηνο.

Στην ερώτηση «τι προβλέπετε φέτος για τις διακοπές σας;» το 43,8% απάντησε πως θα κάνει λιγότερες σε διάρκεια και οικονομικότερες σε κόστος διακοπές ενώ ένα 12% δε θα κάνει καθόλου! Συνολικό ποσοστό από αυτούς που πλήττονται απευθείας από την κρίση περίπου το 56%…

Επιπροσθέτως, ένα 39,7% θεωρούσε πως θα έκανε «περίπου τις ίδιες διακοπές με πέρυσι» ενώ ένα μόλις 2,9% απάντησε πως φέτος θα κάνει καλύτερες και πιο άνετες διακοπές όταν το ποσοστό το 2007 ήταν στο 16,1%!

Επίσης, αυξάνεται το ποσοστό όσων θα κάνουν λιγότερες διακοπές. Φέτος, το 25,7% των Ελλήνων θα κάνει διακοπές διάρκειας έως μία εβδομάδας, αυξάνοντας κατά 7% το ποσοστό σε σχέση με το 2007, ενώ το 26,9% επιλέγει τις 10ημερες διακοπές.

Χαρακτηριστικό της μεταβολής στο χρονικό διάστημα των διακοπών, όπως αυτή προκύπτει από την έρευνα, είναι ότι πριν από 3 χρόνια η πλειοψηφία δήλωνε πως θα κάνει διακοπές για 2 εβδομάδες (22,4%).

Παράλληλα 4 στους 10 που θα κάνουν διακοπές δεν θα μείνουν σε ξενοδοχείο ή ενοικιαζόμενο διαμέρισμα επιλέγοντας το 31,7% εξ αυτών την ιδιόκτητη κατοικία, ενώ η επιλογή «σπίτι συγγενών-φίλων» είναι στο 7,5%.

Στις διακοπές διάρκειας ενός μήνα (όνειρο για τους περισσότερους από μας)καταγράφεται αισθητή πτώση αγγίζοντας το 4,7% (12,3 το 2007) ενώ διακοπές πάνω από 1 μήνα απάντησε πως θα κάνει το 2% όσων θα πάνε διακοπές από 8,8% που ήταν προ τριετίας.

Σημαντικές αλλαγές παρουσιάζουν και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Ο Αύγουστος, μήνας που μέχρι και πέρυσι συγκέντρωνε πάνω από το 50% των απαντήσεων, φέτος και για πρώτη φορά στη δεκαετία, πέφτει στο 48,7% (το 2006 ήταν στο 60%) αποτέλεσμα των ακόμη ακριβότερων διακοπών. Υπάρχει λοιπόν μία «μετακίνηση» στον Ιούλιο με τα ποσοστά να αυξάνονται στο 33,1% από 30,5% που ήταν το 2007 και τον Σεπτέμβριο από 7,5% σε 10,6%.

Στο οικονομικό σκέλος, και στην ερώτηση σε αυτούς που θα κάνουν διακοπές, πόσα χρήματα έχουν τη δυνατότητα (χωρίς αυτή να διευκρινίζεται) να δαπανήσουν, η πλειοψηφία, το 25% από 17% που ήταν το 2007, απαντά έως 600 ευρώ. Δηλαδή το δώρο ενός μέσου μισθωτού στον ιδιωτικό τομέα.

Μια σύγκριση με το 2006 είναι τουλάχιστον αποκαρδιωτική: Το 2006 το 44,2% δήλωσε πως δαπάνησε έως και 900 ευρώ για τις καλοκαιρινές του διακοπές, το -πλειοψηφικό- 52,7% πάνω από 900 ευρώ και ένα 17,7% περισσότερα από 1500 ευρώ.

Τουλάχιστον 2.000 ευρώ για μια οικογένεια

Διότι για μια 4μελή οικογένεια (2 γονείς και 2 παιδιά) η οποία θα επιλέξει π.χ. να βρεθεί για μια εβδομάδα στη….πολύπαθη Ρόδο, σε ξενοδοχείο ημιδιατροφής, χρειάζεται τουλάχιστον 1800-2000 ευρώ στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Έτσι, σύμφωνα με την έρευνα αγοράς, μια οικογένεια με δύο παιδιά από 5-10 ετών αν ξεκινήσει τις διακοπές της την ερχόμενη Κυριακή 18 Ιουλίου από το λιμάνι του Πειραιά με ένα από τα…γρήγορα πλοία που φτάνουν στο νησί θα χρειαστεί να δαπανήσει μαζί με το ΙΧ, 248 ευρώ. Η επιστροφή δε, με το αργό πλοίο της γραμμής μία εβδομάδα αργότερα (Κυριακή 25 Ιουλίου) φτάνει τα 231 ευρώ με αρκετές όμως ώρες μέσα στο πλοίο και πάντα σε οικονομική θέση. Σύνολο κόστος ακτοπλοϊκών εισιτηρίων 479 ευρώ.

Ένα ξενοδοχείο με ημιδιατροφή σε χαμηλή τιμή -για τα δεδομένα των ελληνικών νησιών- αγγίζει τα 100 ευρώ την ημέρα. Οπότε ακόμη 700 ευρώ θα κοστίσει η παραμονή στη Ρόδο. Έξοδα για φαγητό και άλλες δραστηριότητες αν υποθέσουμε ότι αγγίζουν τα 70 ευρώ την ημέρα, προσθέτουμε ακόμη 700, οπότε με τις πιο συγκρατημένες εκτιμήσεις και με σκληρή οικονομία και…άγχος οι καλοκαιρινές διακοπές φτάνουν τα 2.000 ευρώ.

Μέσα σε όλα αυτά δεν προσθέσαμε το κόστος για τα καύσιμα του αυτοκινήτου, ούτε καν τα έξοδα στα -πανάκριβα- εστιατόρια και καφέ των πλοίων.

Αντίστοιχες τιμές συναντά κανείς και στα άλλα μεγάλα νησιά της χώρας, αυτά δηλαδή που συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη τουριστική κίνηση και που σύμφωνα με τις εξαγγελίες της τελευταίας 5ετίας οι τιμές, λόγω ακριβώς της ζήτησης και της απελευθέρωσης, θα έπρεπε να είναι πολύ χαμηλότερα. Θα είχαν αυτορυθμιστεί δηλαδή…

Και εδώ, συναντά κάποιος την παράνοια της ελληνικής κοινωνίας, μια πλειοψηφία της οποίας θεωρεί πως τις διακοπές της σκοτώνουν οι κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ στο λιμάνι του Πειραιά και όχι οι αδίστακτες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Ούτε με ΙΧ

Ας δούμε τώρα και μια εναλλακτική προοπτική, η οποία τα προηγούμενα χρόνια επιλέγονταν κυρίως για την αποφυγή του κόστους των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων, αυτή της προσέγγισης στη περιοχή των διακοπών με ΙΧ.

Ένα παράδειγμα θα μπορούσε να είναι η Β. Ελλάδα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, πλέον ένα ταξίδι από την Αθήνα μέχρι και τη Θεσσαλονίκη με το οικογενειακό όχημα κοστίζει με τις σημερινές τιμές στα καύσιμα περίπου 180 ευρώ!

Αν σε αυτά προσθέσουμε και το κόστος των διοδίων, τότε το ταξίδι αναψυχής (;) αγγίζει τα 200 ευρώ. Περίπου δηλαδή όσο κοστίζουν και τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια για τη Ρόδο.

Αξίζει να σημειωθεί πως και εδώ η….απελευθέρωση των δρόμων (διόδια) και της αγοράς καυσίμων απέδωσε την αναμενόμενη αύξηση καθώς το 2009, η αντίστοιχη διαδρομή κόστιζε περίπου 135 ευρώ. Και εδώ δεν υπάρχουν διαδηλωτές…Οι δρόμοι είναι ανοιχτοί σε όσους δεχτούν να πληρώσουν.

Ποιοι σκοτώνουν τις διακοπές μας;

Το καλοκαίρι που ήδη διανύουμε μπορεί να χαρακτηριστεί ιστορικό από πολλές απόψεις διότι, φέτος, συναντώνται μια σειρά πολιτικών αποφάσεων της τελευταίας 10ετίας, οι οποίες κορυφώνονται στην οικονομική-καπιταλιστική κρίση που ζει η κοινωνία.

Από το 2001 όταν ο τότε Υπουργός του ΠΑΣΟΚ Χρ. Παπουτσής υπέγραφε το νόμο Νόμο 2932/2001, «Ελεύθερη παροχή υπηρεσιών στις θαλάσσιες ενδομεταφορές», στον Μάιο του 2006, όταν όταν η κυβέρνηση της ΝΔ και ο αρμόδιος Υπουργός Ναυτιλίας Μανώλης Κεφαλογιάννης υπέγραφε την απελευθέρωση των ναύλων, χάριν της ανταγωνιστικότητας φυσικά, μέχρι και τα κόλπα -πολιτικά με εφοπλιστικά συμφέροντα- για τις άγονες γραμμές, καθιστούν τις τιμές μέσα σε μια δεκαετία σε αύξηση πάνω από 300%!

Μια ματιά στη διαφορά των τιμών στα εισιτήρια αλλά και στη ποιότητα των πλοίων θα πείσει για τα προνόμια στην απελευθέρωση στης αγοράς: Το 2001, το εισιτήριο για μία διαδρομή από τον Πειραιά στο Ηράκλειο κόστιζε (η οικονομική θέση) περίπου 5.000 δραχμές (13,6 ευρώ). Σήμερα έχει φτάσει τα 40 ευρώ.

Αντίστοιχα ένα ταξίδι στη Νάξο πριν από περίπου 10 χρόνια κόστιζε 10 ευρώ, ενώ σήμερα αγγίζει τα 51 ευρώ! Άλλο παράδειγμα, η διαδρομή Σάμος – Πειραιά για την οποία το καλοκαίρι του 2010 θα χρειαστείς 47 ευρώ, το 2001 κόστιζε 11 ευρώ…

Την ίδια ώρα η δημόσια δαπάνη από το κρατικό προϋπολογισμό για τις άγονες γραμμές άγγιξε το 2004 τα 40 εκατομμύρια ευρώ, το 2008, τα 70, το 2009 τα 110 εκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς πάνω από 300 εκατομμύρια ευρώ χουν δοθεί σε εφοπλιστικά συμφέροντα για την εξυπηρέτηση των άγονων γραμμών την τελευταία 6ετία.

Τα αποτελέσματα με τη τραγική κατάληξη του Σάμινα ή του Sea Diamond, του αποκλεισμού των μικρών νησιών, με πρόσφατο παράδειγμα της ακτοπλοϊκής αποσύνδεσης της Γαύδου, είναι χαρακτηριστικά της πολιτικής Κυβερνήσεων και Υπουργείων. Υπουργών Ναυτιλίας και παρατρεχάμενων γενικών γραμματέων.

Η προπαγάνδα των ΜΜΕ

«Δεν με αφήνουν να ταξιδέψω και αύριο θα πρέπει να βρίσκομαι στο Λονδίνο. Δεν το είχα σχεδιάσει και έχω μείνει χωρίς χρήματα. Τι θα γίνω τώρα;», αναφέρει έντρομη τουρίστρια σε δελτίο τηλεοπτικού σταθμού. «Αθώοι επιβάτες ταλαιπωρούνται στο λιμάνι από μια μειοψηφία» γράφει αρθρογράφος σε καθημερινή εφημερίδα. «Ογδόντα άτομα με σημαίες (θυμίζουμε οι σημαίες έχουν κοντάρια) έκαναν κατάληψη στους καταπέλτες των πλοίων», μας ενημερώνει άλλη αρθρογράφος -τρομάζοντας μας και λίγο είναι η αλήθεια- σε ευρείας κυκλοφορίας εφημερίδα. «Μα καλά πως είναι δυνατόν να μην έχει επέμβει το λιμενικό μετά την απόφαση του εισαγγελέα;», χτυπιούνται παραθυράτοι παρουσιαστές και καλεσμένα παπαγαλάκια στα κεντρικά δελτία ειδήσεων.

Σχεδόν για 2 εβδομάδες βρέθηκε στην επικαιρότητα το θέμα με την κατάληψη του ΠΑΜΕ στο λιμάνι του Πειραιά. Πάνω από 100 δελτία ειδήσεων αναφέρθηκαν εκτενώς στο θέμα. Χιλιάδες λέξεις λοιδόρησαν ένα αγώνα για το καμποτάζ δείχνοντας ως υπαίτιο της κρίσης τους εργαζόμενους που διαδήλωναν στο λιμάνι του Πειραιά.

Φυσικά η αλήθεια βρίσκεται ακόμη πιο βαθιά. Με πρόσχημα την αγωνία του ταξιδιώτη μιντιάρχες, μεγαλοδημοσιογράφοι κόμματα της εξουσίας και μαϊντανοί αναλυτές υπερασπίζοντας με τον πλέον ξεδιάντροπο τρόπο τους εφοπλιστές έμμεσους ή άμεσους εργοδότες τους, ιδιοκτήτες των ΜΜΕ.

Την ίδια ώρα, οι ίδιοι αυτοί ιδιοκτήτες-που πλήττονται υποτίθεται από την κρίση- αγοράζουν ΠΑΕ αξίας εκατομμυρίων ευρώ, ή εξασφαλίζουν για τις ομάδες που ήδη διοικούν συμβόλαια ποδοσφαιριστών αξίας χιλιάδων ευρώ το μήνα.

Είναι οι ίδιοι που βρίζουν το κράτος, τη σπατάλη, τα λαμόγια και το δημόσιους φορείς, ενώ είναι οι πιο κρατικοδίαιτοι από την εποχή της χούντας!

Υπάρχει άλλος δρόμος;

Είναι πραγματικά θλιβερό να μην έχεις την οικονομική δυνατότητα να κάνεις διακοπές, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα. Η λύση, η οποία όπως δείχνουν τα πράγματα θα πλειοψηφήσει τα επόμενα χρόνια στις επιλογές για το καλοκαίρι είναι αυτή του οργανωμένου κάμπινγκ. Από την Θράκη μέχρι τη Κρήτη, από την Κω μέχρι την Κέρκυρα εκατοντάδες χώροι για τη σκηνή σας μπορούν να σας φιλοξενήσουν σε τιμές ιδιαίτερα προσιτές. Ανάλογα με την χρονική περίοδο, τις παροχές και τη σκηνή το κόστος ανά ημέρα αρχίζει από τα 7 ευρώ το άτομα και μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 20 ευρώ σε κάποια από αυτά.

Από τα θετικά του κάμπινγκ, πέρα της σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, πλήρους απελευθέρωσης από το «σύγχρονο» τρόπο ζωής, είναι και η παρέα, οι φιλίες που αναπτύσσονται πολύ πιο εύκολα από τη διαμονή σας σε ένα δωμάτιο ή ξενοδοχείο. Η επιστροφή λοιπόν, στη παρέα, στη συζήτηση, στο διάβασμα, τη μουσική και στα πάρτι μέχρι το πρωί στη παραλία είναι από τα βασικά πλεονεκτήματα αυτού του είδους των διακοπών.

Εξοχική κατοικία φίλων, συγγενών: Όπως διαβάσατε και πιο πάνω στην έρευνα της Κάππα Research, αυτή η επιλογή, εκτός από δημοφιλής εξασφαλίζει και το καθημερινό κόστος των δωματίων. Παράλληλα σου δίνει τη δυνατότητα να ξοδέψεις πολύ λιγότερα χρήματα σε ταβέρνες ή εστιατόρια.

Διακοπές στην πρωτεύουσα! Ακόμη όμως κι αν η επιλογή του κάμπινγκ είναι εκτός των δυνατοτήτων σας, η Αθήνα, τους μήνες του καλοκαιριού μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες σας για ξεκούραση. Από την επιλογή της δημόσιας πισίνας μέχρι και την ελεύθερη παραλία του Ελληνικού, από τα φεστιβάλ που διοργανώνονται στην Αθήνα μέχρι και το διάβασμα των αγαπημένων σας βιβλίων που σας έμειναν από το χειμώνα. Ξεκούραση θα προσφέρουν και αυτές οι δραστηριότητες.

Ανάμεσα στις επιλογές που υπάρχουν για φθηνότερες διακοπές, συγκαταλέγονται επίσης και αυτές του αγροτουρισμού, της ανταλλαγής σπιτιών ακόμη και από την Ευρώπη, τις διακοπές εκτός Ελλάδας που πλέον μπορεί να είναι και πιο φθηνές, τα ταξίδια με τρένο αντί για ΙΧ.

Για το τέλος, αφήσαμε το παράνομο μεν αλλά γλυκό ελεύθερο κάμπινγκ. Δοκιμάστε το σε Γαύδο και Γαϊδουρονήσι με προσοχή όμως διότι το πρόστιμο φτάνει τα 300 ευρώ.

από τον Λεωνίδα Σακλαμπάνη

πηγή: Εφημερίδα ο Δρόμος

Διαβάστε ακόμη: